Hoe een uitzichtloos lijkende situatie weer helder werd

De dame achter de kassa kreeg de volle laag. Ik stond daar met een kledingstuk wat voor de derde keer was afgegaan bij het verlaten van de winkel. Ik vroeg haar de beveiliging er nu echt af te halen. Omdat haar kassa niet open was verwees ze me naar een andere kassa. Een kassa met een flinke rij. Het was 2009. Vlak voor kerst. Ik had helemaal geen tijd en het was niet mijn fout. Dit was belachelijk! Ik barstte in janken uit en verzocht haar de tag er af te halen. Geschrokken deed ze wat ik vroeg.

Overwerkt

Weer naar huis fietsend realiseerde ik me dat er iets goed mis was. Als je en plein public zo reageert… En eigenlijk wist ik het allang. Ik was overwerkt. Maar dit was de druppel. Er moest iets veranderen. Dit kon zo niet langer.

Signalen

De signalen waren er al veel langer. Het was niet de eerste keer dat ik in janken uitbarstte. Maar de andere keren was dat aan de keukentafel geweest. Op momenten dat ik ’s avonds voor de zoveelste keer de laptop open sloeg om nog een paar uur te werken. In de hoop een project nog op tijd en binnen budget af te ronden. Want overuren schreef ik niet. Maar keer op keer ontbrak het gevoel van controle. Er moest gewoonweg te veel gedaan worden en in te weinig tijd. Ik probeerde aan de verwachtingen te voldoen maar was het overzicht kwijt.

Kwaliteit en waardering

Daarnaast kon ik met deze tijdsdruk mijn werk niet doen zoals ik zou willen. Kwaliteit leveren, wat ik belangrijk vond, lukte op deze manier niet. En ondanks mijn inzet werd ik afgerekend op het al dan niet halen van deadlines en winst. Waardering kreeg ik niet.

Los zand

Ook had ik geen tijd meer voor andere dingen. Ik had zelfs geen zin meer om met vrienden af te spreken. Maar ook met mijn collega’s, met wie ik het altijd goed kon vinden, werd het anders. Iedereen zat in hetzelfde schuitje en probeerde zijn eigen hachje te redden. Van samen werken en elkaar helpen was geen sprake meer. Het was los zand geworden.

Overleven

En eigenlijk ging het zo al lange tijd. Van deadline naar deadline. En elke keer dacht ik dat het tijdelijk was. Want als déze deadline gehaald was, dán werd het anders. Maar er lag altijd weer een volgend onmogelijk project met een nieuwe deadline te wachten. Het was een tijd van continue overleven.

Al jaren besteedde ik veel uren aan mijn werk. En eerder was dat niet erg. Soms werd er tot laat doorgewerkt op kantoor. Maar meestal was dat samen met een of meerdere collega’s. En werd het goed afronden van een project gevierd en was er waardering.

Compensatie

En dat is precies waar het mis gaat. Een enkele ‘stressor’ zoals tijdsdruk kan best gecompenseerd worden door andere zaken. Zoals je verbonden voelen met anderen, waardering krijgen of iets op je eigen manier kunnen doen. Wanneer deze vormen van compensatie weg vallen, gaat de druk en stress je tegenstaan. Je komt in een stand van overleven. En dát moet gewoon niet te lang duren.

Zelf veranderen

De aanvaring met de dame achter de kassa deed me realiseren dat als ik zelf niet iets ging veranderen het niet bij overwerktheid bleef, maar dat overspannen (of burn-out) de volgende stap zou zijn.

Hoewel al vaker door me heen was gegaan dat ik van baan moest veranderen, dacht ik dat dat niets op ging lossen. Want ook bij een andere baan zou het weer net zo gaan. Ik bleef in een cirkeltje ronddraaien. Als ik structureel iets wilde veranderen moest ik het bij mezelf zoeken. Ik wist alleen niet hoe. Ik besloot een coach te zoeken. Het werd een wandelcoach. Buiten in de natuur in beweging, dat sprak me wel aan.

Van overleven naar leven

Het kostte tijd en geld. Maar het ging me ook veel opleveren! Ik kreeg weer scherp wat ik leuk en belangrijk vond en waar ik goed in was. Ik zag weer dat mijn werk toch goed bij me paste. De werkomgeving echter totaal niet. Ook moest ik leren mijn grenzen veel beter aan te geven.

Deze veranderingen zorgden er voor dat ik weer overzicht kreeg. De ruimte in mijn hoofd gaf me weer meer energie en zin. Het gevoel van overleven maakte langzaam weer plaats voor een gevoel van leven.

Ook nu, na 9 jaar, ondervind ik nog altijd de voordelen van de inzichten die ik toen heb opgedaan. Doordat ik weet wat ik belangrijk vind en waar ik mijn tijd aan wil besteden en met wie, kan ik makkelijker keuzes maken en duidelijk mijn grenzen stellen.

Moed

De signalen zijn er vaak allang. Maar toegeven dat het niet goed gaat en dat je het alleen niet op kunt lossen is lastig. Misschien schaam je je of voelt het als falen. Het is een drempel die je moeilijk over stapt. Er is moed voor nodig.

Herken je het gevoel van overleven?Negeer de signalen niet. Je bent veel meer waard. Voor jezelf en voor de mensen om wie je geeft. Alleen jijzelf kan dit veranderen. Wees moedig!

1 antwoord
  1. Rooske
    Rooske zegt:

    Goed dat je de moed hebt gehad te veranderen, zus. Misschien reageren we niet allemaal zo extreem op stress als je hierboven schets maar zoals je schrijft, je emmer was al aan het overlopen. Signalen zijn er inderdaad altijd. Een snauw waar een redelijke reactie beter was geweest, ongeduldig zijn (zie de vechtpartijen bij Intertoys vandaag) hoofdpijn, geen energie hebben om je vrienden of familie te zien enz. Als we al naar die kleine signalen zouden luisteren … Ook die ratrace, dat altijd maar meer moeten doen in minder tijd zeker met de huidige technologien waarin we ook nog eens altijd bereikbaar moeten zijn. En ik denk dat niemand dat echt wil. Maar omdat die ander ook geen “nee” of “ho!” zegt, durf jij het ook niet. Er is inderdaad veel moed voor nodig om aan de rem te trekken. En hoe eerder hoe beter. Ik hoop dat ieder van ons die moed zal vinden. Dank voor het vertellen!

    Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *